Hiribildu berrian nekazaritzak zeresana izaten jarraitu zuen arren, bertako biztanleen bizibidea ez zen lurraren eraginpean egon, artisauak eta merkatariak zirelako, gehienbat. Gremioetan antolatutako lanbideak zeuden; hala nola, zurginak, harginak, saskigileak, larru-zurratzaileak, upelgileak, ehuleak edo ikazkinak. Hala ere, guzti-guztien artean, olagizonak eta errementariak ziren hiribilduko kontzejuan garrantzi sozial, ekonomiko eta politiko handiena eduki zutenak.

Burdinaren artisautza burdinaren industria bihurtu zen, eta burdinoletan manufakturatutako produktuak tokiko kontsumorakoak ez ezik, penintsulako, Europako eta Amerikako hainbat lekutara esportatzen hasi ziren, urteen joan-etorrian. Hartara, hiribildua sorrarazi zuen ibilbide komertziala sustatzeko helburua bete zen.

XV.mendearen amaieratik eta XVI. nahiz XVII. mendeetan, Elorrioko hiribilduak zeresan handia izan zuen arma zurien zein su-armen ekoizpenean. Litekeena da jarduera horrek tokiko burdinolen euren hastapenetan izatea jatorria.